Sagte Hande

Die winter voe’ë in jou hande kom lê ’n papawer op my lyk

en bring stroopsoet gedagtes van swerwer-jare stomp afgesluit

en jou hande balsem kruie waar jou vingers aan my raak

en my kaarthuis stort in duie en los my skaam en naak

en jou hande word die blaaie van ’n baie ou verhaal

waar konings met goue septers met juwele die tyd betaal

en jy lees vir my die storie en sus my aan die slaap

en lei my deur donker stegies en deur die strate van die Kaap

gee my sagte hande in die winter om die koue weg te hou

en sagte hande in die somer wat aan blou lugtralies klou

in die lente brand ons kerse in skemer-kamers vol gesang

maar die herfs bring ou komberse en die heim’wee van verlang

en my oë word twee glaskoepels wat wasig na jou kyk

en ek dink aan donker vure en die voue in jou buik

en jou hande tap die olie wat ruik na paradys

en jy trek jou vingers deur my hare en stadig word ons grys

gee my sagte hande in die winter om my heupe vas te hou

en sagte hande in die somer soepel en getrou

in die lente lees ons verse in tuine vol geluk

in die herfs verdwyn die kerse soos die donker ons verstik

en my lyf word oud en stram en kom orent nie meer

en ek dink aan helder bane en hoe baie ons verleer

en jou hande sweef soos vlinders oor die woestyn op my lyf

en my gedagtes word soos kinders wat met glimlagte vir jou wuif

gee my sagte hande in die winter om die storms weg te hou

en sagte hande in die somer sonder hartseer sonder rou

in die lente vertel ons sprokies vir die kinders wat wil hoor

In die herfs vang ons blare met sagte hande weer van voor