In die Lente

Glo jy nog in die drome van kinders in die lente

in die kaalvoet-waarheid van ’n lag

in die geluk van onskuld sonder rand sonder sente

in die blou lug wat strek sonder dak

eens was almal kinders in die tuin van die lente

sonder die wete van die winter wat wag

nou is ons verslaaf en ons tel die sente

in die winter het ons vergeet om te lag

die lewens van ons kinders word ge-oes soos koring

die geweld van die wêreld bloei in die nag

die lam en die leeu het mekaar verskroei

in die poorte van die paradys staan ’n wag

wolke van onweer in die lug met die haat slaan die liefde op vlug

ons gewetens dra swaar aan die gewig soos junkies verslaaf aan die klug

geen blomme vir die oes in die landskap vol roes

geen genade in die glinster-stede vol glas

ons is slawe van die vrees om vry te wees

verlore swerwers in die greep van mag

sal ons baklei oor die maan en of God wel bestaan

en of die see behoort aan die mens

sonder besit en sonder geld raak ons ontslae van die geweld

’n aarde sonder eiendom of eienaar

die son en die maan het lank reeds bestaan

in die drome van kinders sonder skuld

die haat en die nyd sal eendag verdwyn

in die drome van kinders wat aanhou glo

die liefde is riviere in vloed met die water was ons weg die bloed

die aarde is tydelik en dis goed soos die storms en die oorloë wat woed