Dorsland (In Ewigheid)

Drie dae het ek gestap deur die honger-dorstig land

die pad het lank reeds beswyk my rigting lank reeds gewyk

opsoek na ’n mooi begin om skatte na my te bring

maar nou het ek die pad verloor en wie weet wat lê nog voor

in die verte blink ’n dak die bouval lê verstrooi

binne sit ’n broer met sy kaarte op die vloer

’n vuurtjie word gestook en kruie word gebrand

daar is beelde in die rook en visioene in die sand

daar is ’n storie om te vertel tussen die hemel en die hel

en die sweet druk deur my vel maar die storie moet ek vertel

ek sien ’n rietbos in die veld wee figure saamgesmelt

nakend in die son die onskuld in die bron

die een is man die ander vrou een vir my en een vir jou

’n sagte hand verken die vlam en die bos word ’n vuur

twee figure hardloop deur die veld in ewig draaie vol geweld

een is agter die ander voor een hou vrees om mee te toor

die lig is net hier voor ons mag die wêreld nie verloor

uit die rietbos het ons gekom met ’n leuen naaktheid vermom

die storie is baie oud soos die skadu’s in die woud

en hierdie mooi begin sal die einde na my toe bring